Mostrando entradas con la etiqueta Yolanda Castaño. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Yolanda Castaño. Mostrar todas las entradas

viernes, 30 de enero de 2026

QUE É DOR / A DOR DE VERAS SENTE UN POEMA DE YOLANDA CASTAÑO EN UN COBERTIZO LLENO DE SIGNIFICADOS SOSPECHOSOS

 



 

 

 

Que é dor / a dor de veras sente

 

 

Teño cara de gustarme

as cousas que non me gustan.

 

Os labios de toda a xente

falan sen despegarse.

 

Isto tamén é así.

As paredes dunha gruta na que alguén, hai dez mil anos,

desdoura o natural da pedra.

Moedas, corrente alterna,

unha rapaza nada cos xenes da beleza,

toda picada de complexos.

Coma un orgasmo de Hedy Lamarr, os ollos de Nikola Tesla.

Un país onde non ser,

onde só cómpre

parécelo.

Luvas desenfundadas, sal, a máis prestixiosa

de todas as escolas de dobraxe.

 

O capital é o pesadelo

de quedarnos atoados na nosa capacidade simbólica.

A máis fevorecedora de todas:

maquillaxe tanatoestética.

Anos de traballo voltos un pedazo de granito ecuestre.

 

Unha industria da miseria, as leiras do volframio.

Coma un corpo ardente que sabe, e

disimula.

Pestanas postizas de marca barata, una imaxe

Idéntica a si mesma.

 

Coma poesía política que se confunde

cunha selfie fronte ao espello do baño.

A metonimia do mal,

normativo dislocado.

Escenificación, menú, a escaleira de incendios do discurso.

Algo ao que lle medran raíces aéreas

e devece por volver á terra en canto hai tempo que saíu á luz;

coma os ollos das patacas.

 

A ollada do poema é tamén así:

filas de formigas obreiras

esmagadas para permanecer,

 

restos de acenos

que parecen

 

outra cousa.

 

 

―――――――――――

 

 

Que es dolor / el dolor que de veras siente

 

 

Tengo ganas de gustarme

las cosas que no me gustan.

 

Los labios de todo el mundo

hablan sin despegarse.

 

Esto también es así.

Las paredes de una gruta en la que alguien, hace diez mil años,

mancilla lo natural de la piedra.

Monedas, corriente alterna,

una muchacha nacida con los genes de la belleza,

toda picada de complejos.

Como un orgasmo de Hedy Lamart, los ojos de Nikola Tesla.

Un país donde no ser,

donde solo

parecerlo.

Guantes desenfundados, sal, la más prestigiosa

de todas las escuelas de doblaje.

 

El capital es la pesadilla

de quedarnos atascados en nuestra capacidad simbólica.

El más favorecedor de todos:

maquillaje tanatoestético.

Años de trabajo vueltos un pedazo de granito ecuestre.

 

Una industria de la miseria, las huertas del wolframio.

Como un cuerpo ardiente que sabe, y

disimula.

Pestañas postizas de marca barata, una imagen

idéntica a sí misma.

 

Como poesía política que se confunde

con una selfie frente al espejo del baño.

La metonimia del mal,

normativo dislocado.

Escenificación, menú, la escalera de incendios del discurso.

Algo al que le crecen raíces aéreas

y anhela volver a la tierra en cuanto hace un tiempo que salió a la luz;

como los ojos de las patatas.

 

La mirada del poema es también así,

filas de hormigas obreras

aplastadas para permanecer,

 

restos de gestos

que parecen

 

otra cosa.

 

 

 

Yolanda Castaño

Un cobertizo lleno de significados sospechosos

(Antología bilingüe)

 

Prólogo de Adam Zagajewski

 

Editorial Milenio


martes, 25 de noviembre de 2025

COUSAS QUE COMENZAN POR Y UN POEMA DE YOLANDA CASTAÑO EN UN COBERTIZO LLENO DE SIGNIFICADOS SOSPECHOSOS

 






Cousas que comenzan por y


Esa nostalxia, as violetas,

una sinatura tan allea ás nosas linguas,

estar de viaxe, Armenia, signos estranxeiros,

a capa carnosa que cobre a miña sensación.

Un país que no existe, a terra rara septuaxésima,

en vastas extensións o mínimo elemento para a cópula.

Todo o varón que hai en min,

ás veces ti, e eu outras,

non teño ningunha palabra de nove letras.

Vítima e verdugo abrazados nunha soa lingua,

horizontes aos que nos guindar: ao mar, a Portugal, a España.

O sendeiro impracticable do tao, gaiolas aladas nos 70,

o vermello das pantallas, algún metáis prateados.

O punto da túa vida no que non sabes que decisión tomar,

tres liñas iguais, soñando un pacto,

a memoria escura da nación terrible.

A violación do meu nome, o último que che escribo.

A xuventude, corréndonos entre os dedos en distintas direccións.

Cando abrimos a porta do cuarto de baño da poesía

atopamos o pai convertido nunha rocha.

A mera ocorrencia de que poida ser un xugo ese sur,

yo-lan-da-cas-ta-ño repetido ata que non significa nada.

Segundo algún códigos, o meu número inevitable,

a simultánea prole dunha illa que implora,

a tormento do modisto, os cascallos do medievo.

O respectado capricho dos nacionais patriarcas,

os desvelos do illamento nunha aldea de Suecia,

o bendito sabor das uvas de Corinto,

mercé dos teus labios nunha hora futura

e, entre as pernas, o meu sexo

que tamén comeza

por Y.



―――――――――――



Cosas que empiezan por y


Esa nostalgia, las violetas,

una rúbrica tan ajena a nuestras lenguas,

estar de viaje, Armenia, signos extranjeros,

la capa carnosa que cubre mi sensación.

Un país que no existe, la tierra rara septuagésima,

en vastas extensiones el mínimo elemento para la cópula.

Todo el varón que hay en mí,

a veces tú, y yo otras,

no tengo ninguna palabra de nueve letras.

Víctima y verdugo abrazados en una solo lengua,

horizontes a los que lanzarnos: al mar, a Portugal, a España.

El sendero impracticable del tao, jaulas aladas en los 70,

el rojo de las pantallas, algunos metales plateados.

El punto de tu vida en el que no sabes qué decisión tomar,

tres líneas iguales, soñando un pacto,

la memoria oscura de la nación terrible.

La violación de mi nombre, lo último que te escribo.

La juventud, corriéndonos entre los dedos, en distintas direcciones.

Cuando abrimos la puerta del cuarto de baño de la poesía

encontramos al padre convertido en una roca.

La mera ocurrencia de que pueda ser un yugo ese sur,

yo-lan-da-cas-ta-ño repetido hasta que no significa nada.

Según algunos códigos, mi número inevitable,

la simultánea prole de una isla que implora,

el tormento del modisto, los escombros del Medievo.

El respetado capricho de los nacionales patriarcas,

los desvelos del aislamiento en una aldea de Suecia,

el bendito sabor de las uvas de Corinto,

merced de tus labios en una hora futura

y, entre las piernas, mi sexo

que también empieza

por Y.




Yolanda Castaño

Un cobertizo lleno de significados sospechosos

(Antología bilingüe)


Prólogo de Adam Zagajewski


Editorial Milenio


sábado, 21 de septiembre de 2024

HIGHWAY TO HEAVEN UN POEMA DE YOLANDA CASTAÑO EN PROFUNDIDAD DE CAMPO

 






HIGHWAY TO HEAVEN



I



Na autoestrada quedan marcas de curvas imposibles,

liñas vacilantes que acaban directas contra a mediana.


Cómo quedaría a miña beleza de espiga

tronzada e sangrante contra o cristal do parabrisas,

e cál sería o estado exacto dos meus peitos

que xa non caerían

nunca

máis?



II



Cápsula de só.


Entre isto e nada un minúsculo movemento.

Un descoido, unha parva regandixa de azar e o

sonrosado peso dos meus

ósos conta a

cuneta.


Unha bolboreta de frío atravesa o paso,

os meus ollos quedan prendidos do seu salto e

teño sorte.


Un dous, un dous, un

dous.



III



Se neste preciso intre

cruzase polo meu carril o máis ínfimo malfado

e a miña moza fortuna saltase polos aires,

ninguén vería nada de

turbio ou sospeitoso

na rutilante beleza

do meu cadaver sobre o arcén.



IV



A autoestrada de noite parece un videoxogo.

O negror máis opaco non me trabuca.


Coma unha intermitencia,

a miña xuventude unha liña de cocaína que ás veces

se torce.


Detrás da miña órbita excítanse os volantes.


E acelero tan rápido

como a este verso se lle vai a vida.




―――――――――――




HIGHWAY TO HEAVEN



I



En la autopista quedan marcas de curvas imposibles,

líneas vacilantes que acaban directas contra la mediana.


¿Cómo quedaría mi belleza de espiga

tronzada y sangrante contra el cristal del parabrisas,

y cuál sería el estado exacto de mis pechos

que ya no caerían

nunca

más?



II



Cápsula de sólo.


Entre esto y nada un minúsculo movimiento.

Un descuido, una tonta rendija de azar y el

sonrosado peso de mis

huesos contra la

cuneta.


Una mariposa de frío atraviesa el paso,

mis ojos quedan prendido de su salto y

tengo suerte.


Un dos, un dos, un

dos.



III



Si en este preciso instante

cruzase por mi carril la más ínfima desventura

y mi joven fortuna saltase por los aires,

nadie vería nada de turbio o sospechoso

en la rutilante belleza

de mi cadáver sobre el arcén.



IV



La autopista de noche parece un videojuego.

El negror más opaco no me confunde.


Como una intermitencia,

mi juventud una línea de cocaína que a veces

se tuerce.


Detrás de mi órbita se excitan los volantes.


Y acelero tan rápido

como a este verso se le va la vida.




Yolanda Castaño

Profundidad de campo


Edición bilingüe


Visor


martes, 28 de mayo de 2024

YOLANDA CASTAÑO EL LIBRO DE LA EGOÍSTA

 



Xoves 27 de novembro:


«Hoxe fun á saída do instituto ver saís adolescentes.»


(Falarlles de min. Ensinarlles os meus centos de fotos. Aquelas nas que me recoñezo, nas que me fascino. Agarrar as súas melenas suaves, os seus medos lampiños e potentes, a tabulla rasa dos seus sexos. Onde eu gravarei a miña sinatura. Antes de marchar. Regalarlles os meus acentos, as máis cargadas rúbricas nas tábulas máis brandas- A miseria.)



―――――――――――



Jueves 27 de noviembre


«Hoy fui a la salida del instituto a ver salir adolescentes.»


(Hablarles de mí. Enseñarles mis cientos de fotos. Aquellas en las que me reconozco, en las que me fascino. Agarrar sus melenas suaves, sus miedos lampiños y potentes, la tabulla rasa de sus sexos. Donde yo grabaré mi contraseña. Antes de marchar. Regalarles mis acentos, las más cargadas rúbricas en las tábulas más bladas. La miseria.)




Yolanda Castaño

Libro de la egoísta


Traducción de la autora


Visor



martes, 24 de octubre de 2023

NON ACUDIR Á CITA UN POEMA DE YOLANDA CASTAÑO EN MATERIA

 


 

NON ACUDIR Á CITA

 

 

Xa chegan como balas os insectos do porvir.

Pican e deixan a todo o mundo cheo de espullas.

 

Se dis que non, morrerás

sen ter aberto esa porta para nunca.

Se dis que si, reencarnaraste

nalguén que non coñoces para sempre.

 

Cadelas perdedoras do sol nacente.

Neve sobre o cabelo, máix ríxido o cristalino.

 

O abrente da bioloxía vén voando por alá lonxe;

din que gralla por min.

(Fai como que non escoitas).

 

Dun tonel a un barreño, dun barreño

só a un balde, dun balde a unha cunca,

dunha cunca a un dedal.

Así vai vertendo a auga o noso reloxo.

 

A consulta non é pertinente para todos.

 

Ninguén dende o futuro poderá estenderme unha man

para advertime.

Verei no meu corpo ser tarde.

A ese encontro non acudirei.

 

 

―――――――――――

 

 

NO ACUDIR A LA CITA

 

 

Ya se acercan como balas los insectos del porvenir.

Pican y dejan a todo el mundo con sarpullido.

 

Si dices no, morirás

sin haber abierto esa puerta para nunca.

Si dices sí, te reencarnarás

en alguien que no conoces para siempre.

 

Perras perdedoras del sol naciente.

Nieve sobre el cabello, más rígido el cristalino.

 

El alba de la biología viene volando desde allá lejos;

dicen que grazna por mí.

(Haz como que no lo oyes).

 

De un tonel a un barreño, de un barreño

hacia un balde, de un balde a una taza,

de una taza a un dedal.

Así se va nuestro reloj vertiendo.

 

La consulta no es pertinente para todos.

 

Nadie desde el mañana podrá tenderme una mano

para advertirme.

Veré en mi cuerpo ser tarde.

A ese encuentro no acudiré.

 

 

 

Yolanda Castaño

Materia

 

Traducción de la autora

 

Visor